Þessu bloggi er hér með formlega lokað!!!!

Það mun ekki vera meira bloggað hér í framtíðinni.

Stundum þráir maður eitthvað svo heitt að erfitt er að lifa án þess.

Það er yfirleitt stórt samasem merki á milli andlegs vellíðans og likamlegrar heilsu. Ég hef því ákveðið að reyna að koma báðum þáttum, andlega og líkamlega, í toppstand á næstu mánuðum. Ég er byrjaður aftur á hollu matarræði með einum nammidegi í hverri viku þar sem ég má borða hvað sem er. Er að stefna að fara í ræktina lágmark 4 sinnum í viku og taka vel á því. Stefnan er að létta mig aðeins og ná að hlaupa 42km eða það sem samsvarar vegalengd maraþons, sjáum svo bara til hvernig það gengur. En ég hef því einnig ákveðið að taka mér pásu á áfengi og djammi í nokkurn tíma.

 

Ég hef gengið á vegg og ekki nóg með það heldur var veggurinn samtengdur byggingu sem var skráð til niðurrifs. Byggingarverktakarnir sem fengnir voru til að rífa niður bygginguna nenntu ekki að vera með eitthvað hálfkák og ákváðu að sprengja hana bara í lofti upp með smá klessu af dýnamiti. Ennþá hálfránkaður eftir að hafa rekið höfuð mitt í vegginn verð ég vitni að því að byggingin fyrir framan mig brotnar niður í öreindir og þeyttir líkama mínum langt upp í loftið með leifturljósi og miklum hávæða. Nú svíf ég hér í lausu lofti, ég get séð hvernig spor mín liggja frá hemili mínu og alla leið upp að sprengisvæðinu. Vangaveltur koma upp í huga minn um hvernig þetta hafði getað gerst, í hverju fólust mistök mín? Hefði ég átt að ganga í aðra átt eða kannski bara að hægja á mér til að forðast svo harðan árekstur? Eða kannski voru það bara örlög mín að springa í lofti upp. Hvernig sem staðan er þá er ég ennþá í lausu lofti og sársaukin af rifnum og brunum líkama mínum er geigvænlegur, svo mikill að eina sem gæti mögulega verið verra væri sá hrottalegi skellur sem ég býst við að fá þegar ég lendi á jörðinni.

Ég vakna upp á næturna við þá tilfinningu að einhver sé að horfa á mig, það er dimmt og ég sé ekkert enda reyni ég eftir mesta megni að sjá ekki neitt. Hjarta mitt verður þungt og fyllist ógnarskugga, ég veit að það er einhver sem stendur yfir mér og horfir á mig sofa. Þetta er óþægileg tilfinning og það sem gerir hana jafnvel meira ógnvekjandi er sú staðreynd að þessar heimsóknir eru sífellt að verða algengari. Þessi vera virðist þrífast á lífsorku minni, eins og blóðsuga leggst hún yfir mig og sogar úr mér seinustu dropa lífshamingjunar. Mér finnst líkami minn rotna og sál mín er fangi í sífellt meira rotnandi líkama. "Hvað hef ég gert til að eiga þessar heimsóknir skilið?" spyr í sjálfan mig með vonleysistóni "Hví hafa guðirnir yfirgefið mig?" Það er margt í þessu lífi sem ég fæ ekki skilið og mun aldrei skilja, ég vona bara að alheimurinn skilji mig betur en ég skil hann. Fólk talar yfirleitt um annað hvort heppni eða örlög, ég veit ekki hvort sé verra að trúa því að það séu örlög mín að þurfa þola þessa pyntingu eða að ég sé bara svona hrikalega óheppinn. "Ó, þú myrka vera, hví gerir þú mér þetta? Hví fæ ég ekki að liggja hér í friði og njótta síðustu ára ævi minnar í hamingju og ást?".

Sjálfsmorðstíðni í hinum vestræna heimi er hæst um jólin. Einföld ástæða er á bak við það þar sem það er eini tími ársins þar sem hefðir okkar þjappa saman fjölskyldum og ástvinum. Ef þú átt engan að er auðvelt að falla niður í djúpt þunglyndi. Undarlegt að hugsa til þess að sá tími sem ætti að vera fullur af hamingju og ást er sá tími sem drepur hvað flesta.

Það er skemmtilegt að velta fyrir sér hvernig tilfinningaaldur einstaklinga þróast mismunandi hratt. Ekki er hægt að ráða því sjálfur hve hratt hann þróast heldur fer það eftir aðstæðum og upplifunum. Við byrjum lífið í öryggisboxi sem við þurfum lítið að fara út úr, fyrr eða síðar þurfum við flest að fara út fyrir þetta öryggisbox. Þá fyrst kynnumst við lífinu og þá fyrst kynnumst við okkur sjálfum. En þetta öryggisbox getur samanstaðið af fjölskyldum okkar og vinum sem við getum alltaf leitað til, reglusemi og öryggi sem fylgir skóla eða vinnu.

Þegar maður stígur út fyrir öryggissvæði sitt lendir maður oft í miklum andlegum vandræðum. Það er erfitt að takast á við heiminn einn og yfirgefin án aðstoðar frá umheiminum. En þetta er nauðsynlegur partur af því að þroskast og því reyni ég að takast á við þetta með bros á vör.

Gleðilegt nýtt ár!

Takk fyrir það liðna!

Hversu svo sem síðasta ár hefur ánægjulegt fyrir ykkur vona ég svo sannarlega að nýfætt ár reynist ykkur jafnvel betur.

Ég hef lagt höfuð mitt í bleyti til að koma upp með vel skilgreind markmið fyrir nýja árið. Ennþá á aðeins eftir að vinna í markmiðunum en þetta er allt að koma, kannski ég deili eitthvað af þeim með ykkur á næstunni. Vil ég eindregið mæla með að þið gerið slíkt hið sama og setjið ykkur tímasett og mælanleg markmið fyrir 2008, skrifið þau niður og lítið reglulega á þau. Þetta hjálpar manni að láta draumana verða að veruleika. Sjáið bara til

Kæru lesendur bloggs míns

Nú er hátíð ljós og friðar og vil ég því nýta tækifærið til að óska ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Megi friður ríkja í hjörtum ykkar og ljós lýsa upp tilveru ykkar. Þið eruð öll frábær

Stundum veit ég ekki hver ég er.
Stundum veit ég ekki hvaðan ég kem.

Þetta er undarlegt núna þegar ég hugsa út í þetta en sú ákvörðun mín að vera í sífelldri leit að dýpri sannleika hefur hulið fyrir mér heilsýna mynd af eigin persónuleika og fortíð.

“Hver er ég?” Ég hef í raun ekki hugmynd um það.

Út frá hverju skilgreinir maður sjálfan sig og hvernig fer maður að því að aðgreina sig frá öllum öðrum? Við erum öll úr sama efni gerð og hugsanir okkar flestra ekki svo ósvipaðar.

Ég er nokkuð viss um að þú teljir þig vera sérstakan (það gerum við öll) en nú ætla ég að leggja á þig þá þraut að segja upphátt hvað það er sem gerir þig sérstakan. Í mínu tilfelli komst ég að því að svör mín við þessari spurningu, sem fyrir mér höfðu hljómað svo vel í eigin huga þar sem þau sátu óáreitt og án nokkura mótmæla, voru vanhugsuð og ófullnægjandi.

“Ég er með öflugra ímyndunarafl en flestur”
En margur er þó með öflugra og flestir með mikið.

“Ég reyni sífellt að betrumbæta sjálfan mig”
Ekki finnst mér þessi setning eiga við um alla en hún nær þó yfir mjög viðtækan hóp.

“Ég er einlægur og hreinskilin”
Ennþá ekkert sem gerir mig sérstakan.

“Ég er sjálfstæður og þarf ekki á neinum að halda”
Sjálfstæði mitt er eitthvað sem umheimurinn þröngvar upp á okkur öll fyrr eða síðar. Seinni hluti fullyrðingar minnar er ekkert nema sjálfsblekking og/eða lygi þar sem við þurfum öll á öðrum að halda hvort sem við viljum viðurkenna það eður ei.

“Ég hætti í skóla og seldi allt sem ég átti til að ferðast um heiminn”
Ekkert nýtt við það í þessum heimi okkar.

“Ég er..

“Ég er..

Svona hélt ég áfram að telja upp allskyns eiginleika og tilfinningar sem gætu gert mig einstakan. Meira segja reyndi ég að telja upp hluti og eignir mínar í gegnum tíðina en maður sem skilgreinir sig útfrá veraldlegum eignum er sorglegur maður. Niðurstaða mín er því sú að ég er ekki sérstakur á nein skilgreinanlegan hátt eða alla vegana get ég ekki komið orðum að þeim hætti.

En hvað sem rökfærslur mínar segja þá trúi ég en að ég sé á einhvern hátt sérstakur og eigi eitthvað sérstakt skilið. Þetta er víst í eitt af fáum skiptum þar sem hjartað slær burtu hið rökræna.

Það er þó harla ólíklegt að ástæða þess að ég leyfi hjarta mínu að vinna þessa baráttu sé sú að andlegur vellíðan minn sé undir því kominn að ég trúi því að ég sé meira en bara eitt en grasið á grænu engi.

Jæja það hefur nú komið fyrir að fólk hafi bent mér á að það þykji blogg mitt vera heldur dökkt og drungalegt. Jafnvel hefur farið svo að fólk misskilji mig vegna þess og haldi að´ég sé eitthvað þungur í fasi. Staðreyndin er þó sú að ég er afskaplega hamingjusamur og glaður maður, ég elska lífið og hef gaman af sjálfum mér. Ég hef þó einnig gaman af því að leggjast í djúpar hugleiðingar um lífið og tilveruna, það fylgir því slíkum pælingum að maður þarf að reyna vera hlutlaus og stundum þarf maður að fara með þær út í öfga til að geta einfaldað þær. Ég vona bara að fólk lesi ekki þetta blogg og haldi að það endurspegli mig, þetta blogg er einungis einn hluti af mörgum sem þegar raðað rétt saman myndar hið skemmtilega púsluspil sem þið þekkið sem Hauk.

Ég hef engan áhuga á að blogga um daga mína eða það sem þið túlkið sem raunveruleika. Frekar kýs ég að blogga um hluti sem gerast í mínum hugarheimi þ.e.a.s. hvernig ég er að upplifa lífið óháð þeim veraldlegu gæðum sem umvefja mig á hverjum tíma. Ávallt reyni ég að vera einlægur en eins og þið hafið kannski tekið eftir hef ég mjög gaman af myndlíkingum og dæmisögum.

Ég er mjög hamingjusamur þessa dagana eftir að hafa lagt af stað í frelsisferðina mína. Draumar mínir virðast vera byrja rætast og ég hef á undanförnum dögum kynnst sannri hamingju. Það er hæpið að sú hamingja fylgji mér áfram í raunveruleikanum en hún mun fylgja mér í hugarheiminum um alla tíð. Ég berst nú við að frelsa mig að öllu leiti undan stráþaki fortíðarkofans og út undir bert loft alheimsins hvernig svo sem veðrið kann að vera þar.

Endilega hugsið fallega til mín þar sem ég mun reyna að hugsa fallega til ykkar allra.

Kveðja og kossar

Fékk allt í einu algjört kvíðakast varðandi afleiðingar gjörða minna, langaði allt í einu að lifa einfaldara og verndaðri lífi.

Ég hef ávallt trúað því að það væri þroskandi fyrir mig að taka skref út fyrir öryggissvæði mitt reglulega. Ef einungis er lifað innan öryggissvæðisins þá er margt sem er farið er á miss við ásamt því að til þess að þekkja sjálfan sig þarf maður að láta reyna á eigin takmarkanir.

Lífið er svolítið eins og að vakna upp í myrku herbergi þar sem þú sérð ekki neitt. Þú getur sest niður þar sem þú rankar við þér og biðið eftir því að einhver komi og nái í þig eða þá geturðu gengið af stað og þreifað þig áfram. Til að byrja með myndirðu kannski rekast í einhverja hluti og jafnvel detta og meiða þig en þú myndir engu að síður hægt og rólega átta þig á hvernig herbergið lítur út og hvaða hluti er að finna inn í því. Þegar þú ert svo búin að átta þig á stærð og lögun herbergisins geturðu gengið meðfram útveggjum þess og ef þú ert heppinn geturðu kannski fundið ljósarofa eða hurð út úr herberginu.

Þessa dagana er ég að byrja reyna átta mig á lögun herbergisins en ég er samt farinn að vera hræddur um að rekast á eitthvað óhugnalegt inn í herberginu. Hver veit hvað gæti verið að finna hérna í þessu myrkri, hver veit hve stórt herbergið gæti mögulega verið eða kannski er það bara pínulítið. Nú óttast ég það að ef ég skildi misstíga mig illilega í þessari tilraun minni gæti ég þurft að dúsa lemstraður á myrku herbergisgólfi það sem eftir er. Eða kannski það sem verra er að ég skildi finna einhverja lemstraða sál þarna inni sem ég gæti þurft að bera ábyrgð á án þess að geta nokkuð fyrir hana gert. Ég reyni þó að hughreysta mig við þá staðreynd að jafnvel þótt svo illa fari þá muni ég í það minnsta vita að ég hafi reynt.

Ég þarf að fá faðmlag frá alheiminum.

Jæja krakkar mínir nú er komið að því að kjallinn ætlar að djamma í Danmörkinni, djammið byrjar 13.nóv og verður non-stop í nokkrar vikur. Allir þeir sem eru búsettir í Danmörku eru vinsamlegast beðnir um að spenna beltin og gera sig tilbúin til að taka á móti mér. Ég er búin að komast að því að ansi margir sem ég þekki eru þarna í landi en þið danadveljarar megið engu að síður vera í bandi og bjóða fram þjónustu ykkar í djamminu.

Látið nú í ykkur heyra og sjáumst von bráðar